سلام

احوال دوستای گل و مهمونای عزیز ٬ امیدوارم حالتون خوب باشه

پست این بارمون خیلی کم و جمع و جوره٬ در مورد بیش فعالی یه توضیح مختصر میدم . اگه توی اینترنت این کلمه رو سرچ کنید داده های بسیاری رو براتون پیدا میکنه که پر از مقاله و مطلب خواهد بود منتها من با توجه به این که این اختلال داره شیوع پیدا میکنه و اکثر خونواده ها اونو با شیطنت دوران بچگی اشتباه میگیرن و دنبال مداوا نمیرن ٬ میخوام چند تا علامت ساده رو براتون بگم تا با دیدن اون علائم  والدین بچه رو برای مراجعه به روانپزشک تشویق کنید.

و اما علائم :

-  به اصطلاح جر زنی کردن دربازی(اگه به سن بازی های دسته جمعی رسیده باشه ).

-  بی دقتی در انجام اموری که به اون محول میکنند.

-  ناتمام گذاشتن کارش و به سراغ کار دیگه ای رفتن .

و از همه مهم تر اینکه :

-  حداقل در دو جا از سه مکان مدرسه ٬ مهمونی ٬ خونه ٬افراد رو عاصی کنه.یا به عبارت خودمونی تر وقتی میزبان بشنوه که اون داره میاد خونشون غصه اش بگیره

نوشته شده توسط : محدثه بردیده

سلام مهومنای عزیز
ببخشید دوستان همیشگی ؛ این عذر خواهی بابت دیر به روز شدن وبلاگمونه
اینبار پر انرژی تر از سابق در خدمت شما هستیم با جواب به دو سوال . یه مامان مهربون و گل دو سوال در مورد فرزند دلبندشون که دو ساله شه از ما پرسیده بودن و حالا جوابها ....قبل از هر چیز یاد آواری یه نکته خیلی ضروریه و اونهم اینه که فکر نکنیم اگه یه بچه دو ساله یا سه ساله داریم منظور حرفهای ما رو درک نمیکنه و یا به اصطلاح نمیفهمه ما چی میگیم....بچه ها خوب میفهمن مخصوصا در سنین دو تا سه سالگی....
بگذریم....
سوال اول : بهترین سن برای جدا کردن اتاق خواب بچه ها چه سنیه؟

الان بچه تون دوساله شه و مطمئنا برای جدا کردن اتاق خوابش اون دچار ترس میشه اما اگه از همون ابتدای تولد اتاقش جدا میبود دیگه این مشکل وجود نداشت چون نوزاد ما معنی ترس رو نمیفهمه و به هر شرایطی که در اون قرارش بدیدن عادت میکنه! پس جواب من این شد از همون ابتدای تولد اتاق خواب بچه از پدر و مادرش باید جدا بشه ...حتی اگه اهمیت  اینکه میگن اتاق مستقل میتونه با  اعتماد به نفس و استقلال بچه مون در بزرگسالی ارتباط مسقیم داشته باشه رو کنار بگذاریم از اینکه نفس پدر و مادر در هنگام معاشقه با هم بر بچه اثرات سوء تربیتی میگذاره رو نمیشه گذشت چون اثرات زیانباری برای بچه داره این قضیه انقدر مهمه که حضرت رسول اکرم هم فرمودن : حتی اگه بچه خواب باشه و شما بین خودتون و بچه پرده ای بکشید باز هم حتی صدای نفس های شما اثر سوءرو روی بچه خواهد گذاشت.این از لحاظ روانشناسی هم ثابت شده است به عنوان مصداق عرض میکنم دیگه کسی در مورد هویت " ذهن ناخودآگاه " جای سوالی براش نیست...بگذریم .
خانوم گل شما باید بدونید حداقل یه سال جداشدن کامل اتاق بچه از اتاق شما طول میکشه و اونهم به علت ترس بچه است . شما باید یه فرایند این چنینی رو طی کنید: تا یک ماه اول موقع خواب اصلا بچه رو ناز و نواش و بغل نکنید ؛ ماه بعد به بچه یاد بدید که با فاصله یه متری از شما بخوابه ؛ ماه بعد فاصله باید بشه دو متر ؛ ماه بعد سه متر و بعد کم کم به اتاقش نزدیکش کنید مثلا نزدیک چارچوب اتاقش( البته که شما به طور کامل ازش جدا نمیشید) بعد بگذارید در اتاقش بخوابه نزدیک در و شما اون طرف چارچوب ...به همین شکل کم کم به اتاقش هدایتش کنید  و بگذارید به هر مرحله خوب عادت کنه و بعد مرحله بعد رو شروع کنید .امکان داره وقتی به اتاقش میبرید بهانه بگیره ِ شما سعی کنید تا وقتی میخوابه پیشش بمونید و نصف شب هم هر از گاهی بهش سر بزنید و اگه بشه که یه نشونه هایی هم براش رو تختش بگذارید تا وقتی بچه صبح بیدار شد متوجه بشه مامانش دیشب بهش سر زده خیلی بهتره. برای بهتر وفق دادن بچه با این موقعیت جدید حتما استفاده از جایزه فراموش نشه هفته های اول هر شب وقتی موقع خواب فاصله رو رعایت کرد همون موقع بهش جایزه بدید بعد جایزه رو یه شب در میون بدید ؛ بعدش  سه شب در میون  و در نهایت به طور تصادفی یه شبی رو انتخاب کنید و به خاطر انجام تکلیفش بهش جایزه بدید.جایزه میتونه چیز های خوراکی ای باشه که بچه تون دوسش داره یا اینکه براش کارت هایی تهیه کنید و بهش وعده بدید که هر وقت سه تا کارت جمع کردی میریم مغازه هر چی دلت خواست بخر. یادتون باشه جایزه رو همون موقع باید داد.
سوال دوم :چیکار کنیم که بچه ها یاد بگیرن از خودشون دفاع کنن؟ 

 من در مورد شرایط تربیتی بچه تون و اینکه شما باهاش چه جوری رفتار میکنید چیزی  نمیدونم و به همین علت به این سوال کلی جواب میدم.
اگه بچه ای داریم که نمیتونه از خودش دفاع کنه و گاها میزنه زیر گریه به خاطر برخورد والدین با بچه است.به خاطر تربیت سخت پدر و مادر و به خاطر بکن نکن هایی که بهش میگن ؛ باید ها و نباید هایی که براش میگذارن ؛ به خاطر تهدید آمیز حرف زدن با بچه است.( به این دست نزن ، درست حرف بزن ؛ میزنمت ها .تلوزیون  رو خاموش میکنم ها ، باید بری ، نباید اونجا بری ، این کار رو نکن ، اون کار رو بکن ،...) اگه کسی بچه اش این مدلیه با فرزندش بیشتر بازی کنه و ابراز احساسات کنه و تماس چشمی برقرار کنه و با هاش نرمتر برخورد کنه، مامان باباهای عزیز درسته که تربیت بچه براتون خیلی مهمه اما یادتون نره که بچه تون کوچیکه خیلی قوانین زندگی ما رو نمیدونه ؛ راه و رسم یاد دادن قوانین زندگی به بچه این مدلی نیست....خب برگردیم به سوال ؛
ما تکنیکی به نام ایفای نقش داریم یعنی وقتی شما میخوایید به کسی چیزی رو آموزش بدید با هاش در قالب بازی تمرین میکند به این ترتیب که اول شما نقش اون طرف رو بازی میکنید و اون هم نقش شما رو و بعد هر کسی نقش خودش رو بازی میکنه .مثلا شما با دخترتون ؛ دور اول شما نقش دخترتون رو بازی کنید و اون بشه دوستش که کتکش میزنه و بار دوم شما بشی دوستی که کتک میزنه و دخترتون جای خودش باشه...این از این.....
یه هفته اول بهش یاد بدید وقتی کسی اونو زد بهش بگه : " ببین نزن منم زورم زیاده ها " و به روش ایفای نقش باهاش تمرین کنید .
هفته بعد بهش یاد بدید که بگه : " ببین نزن منم زورم زیاده ، بزنی منم میزنمت".و بعد تمرین به مدت یه هفته.بعد بهش یاد بدید وقتی این جملات رو گفت بره پیش یه بزرگتر و شکایت کنه و این رو هم به مدت یه هفته باهاش تمرین کنید و د رنهایت بهش یاد بدید اگه بعد از اجرای تمام این مراحل بازم کتک خوردی " هر چقدر تو زد تو هم همونقدر اونو بزن" و اینو توی قالب بازی واسش خوب جا بندازید که منظورتون چیه .مثلا اگه از کتک شما محمکتر زد بهش بگید" منکه انقدر محکم نزدم یواشتر بزن یا اینکه من یه بار زدم تو چرا دوبار زدی ؟ "
یه نکته اینکه میگم یه هفته منظورم یه مدت زمانی که خوب برای بچه عادت بشه حالا ممکنه یه بچه ای یه هفته ای بتونه اینا رو یاد بگیره یه بچه دیگه هم در طی ده روز .پس مدت زمان یادگیری نسبیه . در یاد  دادن مهارتی به کودک عجله نداشته باشید...آرووم و با حوصله....
از توجه و صرف وقت برای خوندن این پست ازتون ممنونم.
نوشته شده توسط : محدثه بردیده

*لجبازي........................................................................................................

سلام خدمت همه دوستان گرامي وعزيز مشاوره وبلاگي * مدتها پيش يكي از دوستان وبلاگيمون  ازمون  خواسته بود مطلبي درباره لجبازي كودكان بذاريم حالا يه مختصري از رفتار لجوجانه كودكان براتون ميگيم

لجبازي  يكي از رفتارهاي ناسازگارانه است كه فرد بر روي عقيده خود پافشاري كرده وبه مخالفت با  ديگران مي پردازد،

اما لجبازي از چه سني آغاز مي شود؟ لجبازي كودكان از سن "يك" سالگي شروع ميشه و بتدريج شدت مي گيره ودر"سه"سالگي به اوج خود مي رسه 

وقتي كودكان درخواستي دارند و يا معمولاً والدين آن ها را مجبور به اعمالي بر خلاف ميل آ نها مي كنند دست به رفتارهاي ناسازگار مي زنند و گاهي توجه زياد از حد والدين باعث ميشه كه رفتارهاي نادرست آنها تقويت بشه و كودك رفتارهايي چون نق زدن،دعواكردن و درخواست هاي مكرر از خود نشان دهد .البته بايد خاطر نشان شد كه به كودكان زير 7سال(بخصوص 3يا4 سال)  نبايد گفت كه كاري را انجام بده كه من مي گويم بلكه بايد به آن راه حل نشان داد مثلا" يك ساعت قبل از مهموني لباسش را بياوريم كه خودش بپوشد حتي اگر غلط پوشيد چون كودك دوست دارد كارش را خودش انجام دهد مي خواهد ثابت كند كه *من خودم هستم*اين طبيعي است حتي اگر مهارت نداشته باشد مي خواهد خودش بند كفشش را ببندد يا خودش غذايش را بخورد و...  يك علت بسيار مهم لجبازي كودكان خود *خانواده ها* هستند چون والدين رفتار ثابتي در برابر كودكانشان ندارند و رفتار خود را مدام تغيير مي دهند. مثلاً * اگر به كودكشان ميگن اينكار رو نكن اگر اونا خيلي اصرار كنند نظرشون عوض ميشه* پس خانواده ها نبايد در هر سني به فرزندانشون بكن و نكن بگويند ولي اگر در جايي به آنها «نه» گفتند بايد روي حرفشون بايستند. پس اگر با كودكان رفتار ثابتي داشته باشيم كمتر لجبازي مي كنند

از اونجا كه لجبازي كودكان جز اختلالات رشدي است پس بايد رفتار لجوجانه و ناسازگار كودكان را حذف و رفتارهاي مناسب را تقويت كنيم.

حال چطور!               * چند راه حل براي پيشگيري رفتارهاي لجوجانه كودكان:

* به كودكان توجه كامل داشته باشيم اگر ميخواهيم به حرفهاي ما گوش دهند اول بايد خودمان به حرفهاي آنها گوش دهيم.

* از كلمات خوب ومثبت استفاده كنيم چون اثر بخشي خوبي در درمان آنها دارد.    

* اجازه دهيم كه آنها خودشان كارشان را انجام دهند اگر در كاري ناتوان هستند بايد به آنها «آموزش و فرصت» دهيم نه اينكه فقط انتظار داشته باشيم. براي مثال كودكي كه طرز دست گرفتن قاشق و چنگال را هنوز ياد نگرفته چطور از آن انتظار داريم كه آداب غذا خوردن را رعايت كنند.

* هيچ وقت بخاطر لجبازي كودكان با آنها لجبازي نكنيم و هرگز رفتارهي تحقيير آميز با آنها نداشته باشيم.

* هيچ وقت از روشهاي منفي مانند داد زدن، دروغ گفتن و تهديد كردن براي مقابله با رفتارهاي لجوجانه آنها استفاده نكنيم.

* از دخالت هاي بي مورد بپرهيزيم و بگذاريم خودشان تصميم بگيرند.

*  اجازه ندهيم براي رسيدن به هدف لجبازانه خود به خودشان صدمه و آسيب بزنند.

* دلايل منطقي بياوريم و اگر كودك طبق زمان داده شده كارش را انجام نداد از دلايل مناسب با موقعيت استفاده كنيم در صورتي  كه باز كودك آن كار مورد نظر را انجام نداد در همان موقع فعاليتي كه كودك مشغول انجام آن است را قطع كنيم براي مثال «تلويزيون را قطع كنيم يا اسباب بازي را برداريم » و به كودك دليل كارمان را توضيح دهيم براي مثال «كاري كه ازت خواستم انجام ندادي به همين دليل تلويزيون تا ده دقيقه ديگر خاموش است » البته براي محروم كردن كودك از يك فعاليت چون نديدن تلويزيون يا بازي نكردن پنج يا ده دقيقه كافي است، و از بحث اضافه باكودك پرهیز کنیم                                                                                                                                     

* كودك را به فعاليت قبلي باز گردانيم اگر زمان مورد نظر براي اصلاح رفتار كودك تمام شد اجازه فعاليت دوباره را به آن مي دهيم ولي اگر لجبازي او ادامه داشت دوباره دلايل منطقي خود را تكرار ميكنيم و به او فرصت بيشتري مي دهيم و در صورت لزوم او را در زمان بیشتر محروم مي كنيم 

* كارهايي  كه از كودكمان انتظار داريم واضح وروشن بيان كنيم، براي مثال « زهرا موقع خوابت است، برو لباس خوابت را بپوش، و يا اگر ميخواهيم كودكمان يك سري كارها را انجام ندهد بايد قبلاً يك بار براي او توضييح دهيم مثلاً « محمد با توپ در اتاق بازي نكن».

«قبل از هر چيز از والدين محترم  مي خواهيم كه به راحتي به فرزندان خود برچسب لجبازي و دروغگويي نزنند بلكه اول رفتارهاي كودكانشان را براي خودشان معني كنند كه چرا كودك چنين رفتاري مي كند و علت آن چيست؟»

نوشته شده توسط :معصومه اكبري

1- وقتي در جمعي هستيد مخصوصا در جمعي كه مهمانانش رو خيلي وقت بوده كه نديدين حتي اگه از فاميلهاي همسرتون باشن نا خود آگاه توجه شما به همسرتون كم ميشه با اين تصور كه " خب با اونا راحته و مشكلي نداره " ولي آقاي محترم بدونيد همسرتون از عدم توجه شما معذب ميشه ؛ حتي اگه اون فرد پسرخاله خود خانوم و در منزل پدر خانوم تون باشن. پس بهتره هر از گاهي به ايشون توجه كنيد با رفتار هايي از اين قبيل :

8- اگر كسي در مورد همسرتون در حالي كه ايشون حضور نداشت بد گويي كرد اولا به طرف بگيد" دوست ندارم كسي پشت سر همسرم حرف بزنه اگه مسئله يا مشكلي باهاش داري بهتره به خودش بگي " و ثانيا وقتي خونه اومديد نگيد فلاني پشت سرت اين حرف رو زده حتي اگه اون طرف خواهر زنتون بوده باشه.

9- شايد براي بعضي از آقايون گفتن اين دو جمله چند كلمه اي خيلي سخت و دشوار و بعضا چندش آور باشه ولي معجزه ميكنه البته در صورتي كه از ته دل بوده باشه ( چون فرق حرفهايي كه از ته دل هست با اونايي كه فقط سر زبونه و يا از سر اجبار ملموسه) :